Με την προσφάτως δημοσιευθείσα υπ’ αριθμ. 134/2026 απόφαση του, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (Διαδικασία Περιουσιακών – Εργατικών Διαφορών) δέχθηκε την αγωγή δώδεκα εργαζόμενων – συμβασιούχων, οι οποίοι απασχολούνται στο Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας με την ειδικότητα ΥΕ Εργατών Καθαριότητας.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι: “Οι ενάγοντες εργάστηκαν στον εναγόμενο ΟΤΑ με συνεχείς συμβάσεις ορισμένου χρόνου από την αρχική ημερομηνία πρόσληψης έκαστου αυτών και ειδικότερα για τα διαστήματα που αναφέρονται αναλυτικά στην υπό κρίση αγωγή και υπερβαίνουν τα τρία έτη μέχρι το έτος 2020, οπότε και δεν ανανεώθηκε η σύμβαση τους λογιζομένου τούτου του γεγονότος ως καταγγελία της εν τοις πράγμασι σύμβασης αορίστου χρόνου, η οποία ωστόσο κατά ως άνω εκτεθέντα δεν επιφέρει έννομες συνέπειες ως προς την σύμβαση αυτών. Περαιτέρω, οι ενάγοντες κατά τα ως άνω διαστήματα παρέχουν εργασία με τους ίδιους ακριβώς όρους όπως και το μόνιμο προσωπικό του εναγόμενου, στο σύνολο της ανατεθειμένης σε αυτούς δραστηριότητας. Επίσης, η πολυετής απασχόλησή τους στο εναγόμενο, πλέον των τριών ετών, αποτελεί στοιχείο που δείχνει ότι το εναγόμενο καταφεύγει, εκ των πραγμάτων, στη λύση της πρόσληψης προσωπικού με συμβάσεις που κατ’ επίφαση μόνο είναι ορισμένου χρόνου, για να καλύψει τις ανάγκες του σε προσωπικό οι οποίες, βέβαια, κάθε άλλο παρά παροδικές είναι, ως εκ της φύσης και της αποστολής που το εναγόμενο καλείται να εκτελέσει στο χώρο της κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας. Οι δε ενάγοντες από την πλευρά τους, προσβλέπουν στην ικανοποίηση των παγίων, διαρκών και κατά προορισμό θεμελιακών αναγκών αυτού. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, καλούνται σε εφαρμογή oι προστατευτικές για τον εργαζόμενο διατάξεις του Εργατικού Δικαίου, που εξυπηρετούν τους ορισμούς και τους σκοπούς της συμφωνίας πλαισίου και δεν εφαρμόζονται διατάξεις π.χ. που αποκλείουν τον χαρακτηρισμό μιας σύμβασης ή σχέσης εργασίας ορισμένου χρόνου ως σύμβαση ή σχέση αορίστου χρόνου ή γενικώς αντίκεινται στους ορισμούς και τους σκοπούς αυτής και ενόψει του ότι, από όσα ανωτέρω αναφέρθηκαν, προκύπτει σαφώς ότι η ορισμένη χρονική διάρκεια των ανωτέρω αλλεπάλληλων συμβάσεων εργασίας των εναγόντων με πρόθεση καταστρατήγησης των διατάξεων του Ν. 2112/1920, με συνέπεια να καθίσταται άκυρη η συμφωνία περί χρονικού περιορισμού της διάρκειάς τους και το σύνολο των διαδοχικών συμβάσεών τους με το εναγόμενο να συνιστά μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου”.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του, δέχθηκε την αγωγή των εργαζομένων, αναγνωρίζοντας ότι έκαστος των εναγόντων συνδέεται με το εναγόμενο ν.π.δ.δ. με μία ενιαία σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με αφετηρία αυτής την αρχική ημερομηνία πρόσληψης έκαστης αυτών αναγνωρίζοντας ότι η τυχόν ισοδυναμούσα με καταγγελία παύση της αποδοχής των υπηρεσιών των εναγόντων εκ μέρους του εναγόμενου μετά την τυπική λήξη της σύμβασης της δεν επάγεται έννομες συνέπειες, υποχεώνοντας το εναγόμενο Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας να απασχολεί τους ενάγοντες με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στη θέση, την ειδικότητα και με τις αποδοχές που αντιστοιχούν εκ του νόμου σε αυτή την υπηρεσιακή τους ένταξη και εξέλιξη και στα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα εκάστου, κηρύσσοντας την απόφασή του αυτή, προσωρινά εκτελεστή και απειλώντας σε βάρος του Δήμου χρηματική ποινή ύψους 200 ευρώ υπέρ καθενός εκ των εναγόντων και για κάθε ημέρα μη συμμόρφωσής του προς την ίδια ως άνω διάταξη της απόφασης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι δυνάμει της αντισυνταγματικής διάταξης του άρθρου 37 του Νόμου 4915/2022 (ΦΕΚ 63/Α/24-3-2022), γνωστή και ως «Διάταξη Βορίδη» υποχρεούνται οι ΟΤΑ στις περιπτώσεις δικών που αφορούν στον προσδιορισμό ή τη μετατροπή της εργασιακής σχέσης μεταξύ εργαζομένων και του δήμου να ασκούν όλα τα προβλεπόμενα από το νόμο ένδικα μέσα.
