Δυνάμει της προσφάτως δημοσιευθείσας υπ’ αριθμ. 311/2026 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σύρου (Ειδική Διαδικασία Περιουσιακών – Εργατικών Διαφορών) δικαιώθηκε υποψήφια για τη θέση ΔΕ Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Δημοτικού Ωδείου Πάρου, η οποία, ενώ ήταν η μόνη υποψήφια που διέθετε το σύνολο των υποχρεωτικών προσόντων, αποκλείστηκε από τη θέση ύστερα από μία διαγωνιστική διαδικασία που το Δικαστήριο έκρινε ότι διεξήχθη αντίθετα προς την καλή πίστη.
Η ένδικη διαφορά ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2022, όταν η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάρου (Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π.) εξέδωσε την υπ’ αριθμ. πρωτ. 3417/29.8.2022 προκήρυξη για την πλήρωση μίας θέσης ΔΕ Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Δημοτικού Ωδείου Πάρου με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου. Η υποψήφια, η οποία είχε ήδη διατελέσει Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ίδιου Ωδείου επί έντεκα συναπτά έτη, ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με 52 μόρια με συνυποψήφιά της. Προς επίλυση της ισοβαθμίας το Διοικητικό Συμβούλιο της επιχείρησης αποφάσισε τη διενέργεια προφορικής συνέντευξης, χωρίς όμως να θεσπίσει εκ των προτέρων κανένα αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησης. Κατά τη συνέντευξη η υποψήφια βαθμολογήθηκε χαμηλότερα, με αποτέλεσμα να προσληφθεί η συνυποψήφιά της, η οποία ωστόσο δεν διέθετε ούτε την υποχρεωτική κατά τον Κανονισμό Προσωπικού της επιχείρησης διετή καλλιτεχνική – διδακτική προϋπηρεσία.
Με τα δεδομένα αυτά η υποψήφια άσκησε τον Μάρτιο του 2023 την αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σύρου, ζητώντας να αναγνωριστεί ότι πληρώθηκε πλασματικά η αναβλητική αίρεση της επιτυχίας της στον διαγωνισμό και ότι προσλήφθηκε στη θέση, καθώς και να της καταβληθούν οι μισθοί υπερημερίας και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Η υπόθεση, ύστερα από απόσυρση λόγω των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2023, αλλεπάλληλες αναβολές και ματαίωση, συζητήθηκε τελικώς στις 24.9.2026. Στο μεταξύ η Κ.Δ.Ε.Π.Α.Π. λύθηκε και τη δίκη συνέχισε ο Δήμος Πάρου ως καθολικός διάδοχός της (άρθρα 27 και 29 Ν. 5056/2023).
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι μία διαφορά που φαινομενικά αφορά τη νομιμότητα διοικητικών πράξεων (προκήρυξη, πρακτικά αξιολόγησης, αποφάσεις Διοικητικού Συμβουλίου) κρίθηκε από τα πολιτικά δικαστήρια. Το Δικαστήριο, βασιζόμενο στην υπ’ αριθμ. 1/2018 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, έκρινε ότι «τα πολιτικά δικαστήρια, όταν κρίνουν ιδιωτικές διαφορές που υπάγονται σ’ αυτά μπορούν να εξετάσουν παρεμπιπτόντως το κύρος και τη νομιμότητα των πράξεων των οργάνων της διοικήσεως ή του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, εφόσον τούτο δεν έχει αποκλεισθεί από τον νόμο […] τα πολιτικά δικαστήρια δεν ακυρώνουν τη διοικητική πράξη που θεωρούν άκυρη κ.λπ., ούτε αποκρούουν την εκτελεστότητά της, αλλά απλώς δεν την εφαρμόζουν στη συγκεκριμένη περίπτωση». Παράλληλα, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Αρείου Πάγου, η προκήρυξη διαγωνισμού για την πρόσληψη σε θέσεις εργασίας αποτελεί πρόταση για τη σύναψη σύμβασης εργασίας υπό την αναβλητική αίρεση της επιτυχίας στον διαγωνισμό, ο δε εργοδότης που δεν αποδέχεται τις υπηρεσίες του επιτυχόντος καθίσταται υπερήμερος.
Ελέγχοντας παρεμπιπτόντως τη διαγωνιστική διαδικασία, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η προκήρυξη υποβίβασε το υποχρεωτικό κατά τον Κανονισμό Προσωπικού προσόν της διετούς προϋπηρεσίας σε απλώς μοριοδοτούμενο, ότι στην αξιολόγηση συμμετείχε Καλλιτεχνική Επιτροπή της οποίας η αρμοδιότητα είχε εξαντληθεί σε προηγούμενο διαγωνισμό κατά παράβαση των άρθρων 3 και 4 του Π.Δ. 524/1980, ενώ το πρακτικό της συνέντευξης στερούνταν αιτιολογίας, περιείχε αντιφατικές βαθμολογίες – μεταξύ άλλων μηδέν μόρια σε τομέα που ουδόλως προβλεπόταν στην προκήρυξη – και δεν έφερε καν την υπογραφή όλων των μελών της επιτροπής.
Κατόπιν τούτων το Δικαστήριο έκρινε ότι τα όργανα της επιχείρησης ενήργησαν αντίθετα προς την καλή πίστη και ματαίωσαν υπαίτια την πλήρωση της αναβλητικής αίρεσης, καθώς, αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι πλημμέλειες αυτές, η συνυποψήφια θα είχε αποκλειστεί και η ενάγουσα θα είχε προσληφθεί. Ως εκ τούτου, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 207 παρ. 1 ΑΚ, η αίρεση λογίζεται ως πλασματικώς πληρωθείσα και θεωρείται ότι συνήφθη σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου για το διάστημα από 10.10.2022 έως 30.6.2023, κατά το οποίο ο εργοδότης, μη αποδεχόμενος την εργασία της, κατέστη υπερήμερος.
Σύμφωνα με τα ανωτέρω, το Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου δυνάμει της υπ’ αριθμ. 311/2026 απόφασής του δέχθηκε εν μέρει την αγωγή, υποχρεώνοντας το Δήμο Πάρου να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 10.331 ευρώ για μισθούς υπερημερίας, νομιμοτόκως, καθώς και το ποσό των 1.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για την προσβολή της προσωπικότητας και της επαγγελματικής της υπόληψης, καταδικάζοντάς τον ωσαύτως σε μέρος της δικαστικής της δαπάνης.
